Wielka Sobota 

         Wielka Sobota jest dniem błogosławieństw. Święcenie wody i ognia weszło do Liturgii Wielkiej Soboty, jako Liturgia światła podczas której od płonącego przy kościele ogniska zapala się Paschał (Cererum Paschalis) i Liturgia chrzcielna, w czasie której odnawia się przyrzeczenia chrzcielne.
         W ognisku roznieconym iskrą z kamienia palono gałązki kolczaste, głównie tarniny, głogu, dzikiej róży. W pogańskich obrzędach kolczaste gałązki stanowiły zabezpieczenie przed wampirami i siłami nieczystymi. W chrześcijaństwie to symbol palenia korony cierniowej Jezusa.
       Poświęconym Paschałem święcono następnie wodę, zanurzając go trzykrotnie, a następnie wylewając w kształt krzyża kilka kropel poświęconych olejów. Po poświęceniu ognia i wody uwalniano z więzów dzwony.
        W poświęconych płonących stosach gospodarze licznie opalali jeszcze leszczynowe głowienki, mające chronić dobytek przed wszelkim złem.
         Wielka Sobota jest także dniem przeznaczonym na święcenie pokarmów.
Sam zwyczaj przygotowywania uczt na okoliczność wszelkich uroczystości sięga obrzędów pogańskich, którym towarzyszyły uczty, tańce i zabawy.
        Święcenie pokarmów do liturgii kościelnej weszło w VIII wieku. Kapłani osobiście święcili pokarmy w dworach, na wsiach mieszkańcy dla ułatwienia gromadzili je w jednym wspólnym miejscu. Z czasem ukształtował się zwyczaj przynoszenia pokarmów w koszach do kościoła. Nie może wśród nich zabraknąć chleba, który "żywy zstąpił z nieba" dając światu życie, jajka i kolorowych pisanek, symbolu życia i zmartwychwstania, oraz baranka, symbolu Chrystusa jako ofiary za grzechy ludzkości.
Nie powinno zabraknąć również soli, symbolicznie chroniącej od zepsucia oraz chrzanu i pieprzu, symboli gorzkich ziół spożywanych w czasie świąt.
Poświęcone pokarmy w domu stawiano na przykrytym białym obrusem wielkanocnym stole do czasu porezurekcyjnego uroczystego śniadania wielkanocnego.